Yalnızlık
Yazar : Garu
11 Ekim 2008 Cumartesi
Tadına doyamadığım konuşmalar vardı…
Sen varken…
Ellerim ellerime değse titrerdi aynı o filmlerde izlerken güldüğüm sahneler gibi…
Ne çok gülerdim kendime o an… Kızardım da… Yakıştıramazdım, böyle çocukça şeyleri…
Çabuk büyütmüştüm ya kendimi, çabuk büyümeliydim mezarlara yakın nefesimi…
Kaçtım ya önceleri hep bundan idi… Sonra…
Sonra tüm ruhumu sana teslim ettim… Kötürüm olurcasına sevdim seni…
Yerdeki toprağı başıma geçirip, soğuktan korunmaya çalıştım…
Sana yaklaştıkça kendimden uzaklaştım… Ruhumu sattım sevdaya…
Bir döngüye dönüşmüş kaderime en çok dibe girip içime acıtan döngüm ol istedim…
İnsan olduğumu hissetmek istedim…
Üstümdeki herşeyi çıkarıp, kirlenmişliklerimi görmeni istedim…
En çok sevdiğim şey neydi biliyomusun… Sen başka şeylerle ilgilenirken seni izlemek…
İçimden geçen cümlelere dokunup bana baktığında gülümsemek…
Hep derdim ya gözlerimin ışığı… Sen… Işık… Gitmelerden önce…
Sana sarıldığımı hatırlarmısın… Ne olur beni yalnız bırakma… Gitme… Seni seviyorum…
Keşke o an gözlerimi silmeseydin… Keşke…
Kendime sarılırken uyuyakalmak…
Sessiz sessiz çayını içerken etrafı seyerdip hala seni düşünmek…
Sana dair hala yazı yazıyor olmak…
Nerde olduğumu bilmiyorum…
Hangi kavram bu yaşadığım…
İsim koyarsam belki ben de kabullenirim…
Beni bilirsin hep aynı şeyleri kendime dert ederim…
Aynı kıyafetleri giyer kendime hiç özenmeden gezerim… Doğallığı sevdiğimden olsa gerek…
Ne olur hatıram olma!
Bana bunu yapma…
Ne olur beni yalnız bırakma… Geri dön… Seni seviyorum…
Yorum Yapın
