Camdan Kalpler

Birazcık  uykuya daldıktan sonra sıçrıyorum uykumdan yine. Boşluğunda uyumak belki beni o uçurumdan düşüren. Korkuyorum biraz; kalbimin çarpıntısı geçmeye başlıyor yavaş yavaş. Yine gözlerim doluyor , ağlıyorum. Özlemek bu diyorum kendi kendime… En yakınımdayken uzağımda olman. En içimdeyken sana dokunamamam. Az kaldı diyorum kendime çok az… Doğum günün için hayaller kuruyorum biraz da. Bu kez pastanı ben yapıcam diyorum en meyvelisinden. Sen çilekli isterim diyosun ama yemem diyorum inatla ordan ne yesek krizlerimizi hatırlıyorum. Ne yiceğimize karar veremeyip birbirimizi yemeye başladığımız günler  şimdi yüzümü güldürüyor. Birden yine o rengarenk balonlar beliriyor zihnimde. Hani şu almadın diye başının etini yediklerimden. (daha fazla…)

Hayata bir şekilde tutunmam gerekiyor iyi yada kötü olarak. Canım inanılmaz derecede acıyor… Elim telefona gidip geri geliyor. Telefonu elime aldığımda herşey düzelicek ve sorun olmucak diyorum fakat sonradan neye inanıp düzeleceğini kendime sormadan da duramıyorum. Sen sevgili bilki ağlamıyorum ama benim yerime gökyüzü ağlıyor… Dışarıda göz yaşlarımın altında ıslanıp hatta göz yaşlarımın üstüne basıp geziyorsun, bense bu yaptığınla kendimi mutlu ediyorum… (daha fazla…)

Seninle konuşmayı özledim. Biliyorum başkalarına sinirlendim diye hıncımı senden çıkardım burada tek başına bıraktım seni. Kabahatim ne biliyor musun ? Benim olduğunu söylemek oldu. Sana sürekli ulaşabiliyorlar ben istemesem de sana dokuna biliyorlar. Hani derler ya dünya küçük diye inanır mısın internet daha da küçük. Tamamen sayılardan oluşmasına rağmen kimin kim olduğunu, ne zaman sana dokunduğunu, nerede olduğunu bilmek interneti küçücük yapıyor.
(daha fazla…)