Camdan Kalpler

Herşeyi unutulabilirsiniz… Bir hatıra, bir bakış, bir eşya, bir söz, bir ses, bir sıcaklık, bir tat… Ama unutulmayan tek birşey var o da koku. Eğer bir koku hafızanıza yer ettiyse, üzerinden yıllar geçse de onu unutmazsınız ve bir daha o kokuyu aldığınızda o anıyı hatırlarsınız. Flashback yaşarsınız belki de…

Anne kokusu, eski evinin kokusu, arabanın kokusu, teninin kokusu, eski sevgilinin kokusu, yıllardır görmediğn arkadaşının kokusu, içki kokusu, ilkokuldaki öğretmeninin kokusu, çiçek kokusu, kahve kokusu, kebap kokusu, deodorant kokusu, şampuan kokusususususu…

Parfümler de bunu tetikler… Mesela yoldan geçerken birinin parfümü gelir ve irkilirsiniz… Belki annenizin, belki sevgilinizin belki de adını hatırlayamadığınız bir güzelin kokusuydu bu… Başka bir tenden geldi ama size onu hatırlattı… (daha fazla…)

Arkadaşlar hepimizin bildiği gibi su canlılar için hayati öneme sahip bir içecek. Peki içtiğimiz tertemiz olarak bardaklarımıza doldurduğumuz su ile birlikte bir hayal kurup suyun başından geçen bir yılın nasıl geçtiğini düşünebilir miyiz?

Ocak – Şubat : Su gökyüzünden kar halinde dağlara yağıyor…

Barajlar suyla doluyor, insanlar ihtiyaçlarını görüp suyu kirletiyorlar. Ne mi yapıyoruz ? ellerimizi yüzümüzü yıkıyoruz, lavaboda kullanıyoruz, duş alıyoruz, bulaşık yıkıyoruz….

Mart – Nisan : Su temizlenip tekrar göğe yükseliyor ve yere iniyor…

İnsanlar yine ihtiyaçlarını görüp suyu kirletiyor. Fabrikalarda suyu kirletiyoruz, içine yağ karıştırıyoruz, petrol atıklarıyla pisletiyoruz, köpeğimizi yıkıyoruz, arabamızı temizliyoruz…

Mayıs- Haziran : Pislenen her damla su tekrar tekrar temizlenip geri bize geliyor… (daha fazla…)

Balkonda duran bilgisayarımı kurmuştum. Bilgisayar müzelik olduğundan internet gibi bir teknolojiyi paylaştırmadım makinayla. Ethernet kartını taksam bu ne diye soracak çünki Kısaca çalışması bile mucize. Antikacıya götürsem para edermi bilmem ama tam nostalji makinası. Bilenleriniz vardır kasanın önünde kocaman bir şalter açma düğmesi var Her neyse, bilgisayarı balkona kurmuştum siteye yazı eklemek için günün serin vakitlerinde balkona oturup birşeyler yazarım düşüncesi ile. Planım buraya kadar güzel gidiyordu. Bir kaç gün serin zamanlarda ve vakit buldukça birşeyler yazdım. Gel gelelimki yazımı bitirdikden sonra sayfama nasıl atacağımı düşünmemiştim. Usb bellek aklıma geldi hemen en pratik olay bilgisayar kasasının arkasına baktım hemen ne görsem USB girişi yok

Bir şekilde ayarlarım nasılsa diyerek vakit buldukca yazmaya devam ettim. En kötü içindeki Hard disk i söküp alırım diye düşündüm. Bu gün baktığımda 10 dan fazla yazı yazmışım ve hiçbirini yayımlamamışım. Hard diski söküp takayım dedim pc kasalarını açıp kapamak ve tekrardan yerine yerleştirmek gözümde fena büyü vazgeçtim. Benim acil şekilde balkondaki külüstürü atıp yerine ” Abi bu ne ” diye sormayan cinsinden almam gerekiyor.

Yoksa buranın fişini çekme gibi bir karar alabilirim…

İhmal ediyorum burayı farkındayım. İlk başta ihmal etmemin sebebi temamdı hoşuma gitmiyordu, hadi temayı değiştireyim hevesim tekrardan yerine gelir dedim, temayı düzenledim yaptım derken salakça bir hatadan dolayı bütün uğraşım çöpe gitti. O an zaten ne sayfa nede bilgisayar görmek istemedim. Yavaş yavaş yapmak istediğim temayı yapmaya başladım belki günde 3 saat bilgisayar başındaysam bunun 10 dakikası kendim için uğraştım. (daha fazla…)

Havalar feci sıcak nefes aldığına pişman ediyor resmen. Duşumu aldım serin serin oturuyorum. Ne demişler “ türkün aklı ya kaçarken yada sıçarken çalışır “ bende duş alırken sayfamdaki bazı yerleri düşünüyordum. Bir çok kişisel sayfada kategori var fakat benim gözlemlediğim bir süre sonra çarşaf gibi oluyor. Sanırım ilk başlarda 4-5 tane kategori açıyorlar sonradan bu sayı 40-50 oluyor. Bende böyle olmasını istemiyorum. Kategorilerimi tekrardan düzenlemem gerekicek ve olabilecek en ideal olanları açmam gerekiryor. (daha fazla…)

Bütün kelimelerim tüm söyleceklerim söylenmemişlerim suskunluğa bürünüyor yokluğunda. İstesem de konuşamıyorum seninle susmaktan başka da bir şey gelmiyor elimden. Susup gözlerimden yaş akarken gülümsemekten başka, içimde çığlığa dönüşmüşken söylenmemişlerim.

Acılarımı susturmak öylesine zor ki.Bu sessizliğimde anlar mısın beni yine ? Bugün yine gelmek istedim sana yüreğinle konuşmak istedim. Boğazımda düğümlenen ertelenmiş bütün sözcüklerim. Keş kelere sebep olacaktı biliyorum günlerdir, haftalardır, aylardır böyle oluyor zaten. Ayaklarımı kırdın dilimi susturdun gelemiyorum. (daha fazla…)