Camdan Kalpler

Herkez kendisi için yaşar. Kendisi için yaşayanlar ve hayatını mutluca devam etirebilen kişilere hayranlıkla bakıyor ve imreniyorum. Ufacık da olsa kendilerinden birşeyler verirlerse verdiği olayın on katını bin katını geri alıyorlar yada almak istiyorlar alamazlarsa çekip gidiyorlar.

Öğrenemedim bencilliği kendi duygularım için insanlar la oynamayı, kendi çıkarlarım için insanlara yalakalık yapmayı, sahte gülüşler atmayı, sahte bakışlar, laf olsun torba dolsun sohbetleri hiç yapamadım. Hayat her defasında bunları yapmam gerektirdiğini bariz olarak göstersede yapamıyorum. Birisini sevdiğimde ” Al aşkım bu kalbim dilediğin gibi kullan ” diyorum. Sonuçmu malum parça pincik edilmiş olarak yerden alıp düzeltmeye çalışıyorum. Dostum arkadaşım dediğim kişiler ise benim için dost, benim için arkadaş ya onlar için ? Enayi, saf, herşeye düşünmeden atlayan birisiyim.

Birşey olduğunda susup kendimi kandırmakdan başka birşey yapamıyorum. Aşkım ” evet doğru söylüyor tamam düzelicek affetmem gerek ” eeee bu kadar duygudan, ruh halinden, itelemekdense tamam unutalım diyip olmamış gibi yaşamak. Olmamış gibi yaşarken olanların kulağına küpe olması ve aynı şeylerin tekrarlan maması gerekir en azından ama nerde. Benim gibi salak saf bir aşık olur ise en kolay boynuz taka bileceği kişiyi bulmuşken neden takmasın değilmi ?

Arkadaşlar ve dost dediğim kişiler ise. Uzun zamandır dostum dediğim kişi yok bu saaten sonrada olabileceğini sanmıyorum. İşleri düştüğünde selam veren, yeri geldiğinde arayıp soran, ama diğer zamanlar hiçbir şekilde sesleri çıkmayan kişiler. Bu kişilerle yaşamak zorundayım ( z ) . Ben saf salak ” alo, naber ,nasılsın, iyimisin ” diye bir süre sesi çıkmayınca arayıp sormak, aklıma geldiğinde acaba iyimi bu gün diye meraklanıp mesaj atmak gibi gereksiz şeyleri yapıyorum. ( Bu olayların hepsini eski sevgiliye de yapmak isterim ama adı üzerinde ESKİ SEVGİLİ değerimi bildiğini söylüyorsa ESKİ SEVGİLİ OLMAYACAK HER ZAMAN SEVGİLİ OLARAK KALICAK ).

Ortak yaşam içerisinde gerçekden bir çok duyguyu paylaşıyoruz. Bu duyguların şu zamanda % 80 ni bencilce olduğunu düşünüyorum. % 20 lik kısıma gelince de bana o kısımdan sadece 1 tane sevgili istiyorum, hayatımın sonuna kadar yeticekdir o kişi.

Her sevgi güzel, mutlu, eğlenceli başlar. Zaman içerisinde bir çok şey sabitleşir ve rütin çizgiye oturur. Kişilerden birisi heyecan aramıyorsa bu çizgi bozulmaz ama hayatına heyecan katmak istiyorsa bu çizgi illaki bozulacakdır. Erkek aynı kişi ile birlikde olmakdan sıkılır. Kadın aynı duyguları almakdan. Erkek güzelliğinden sıkılır. Kadın küçük gelmeye başladığını düşünür. Bunlar birbirine gerçek anlamda bağlı olmadan yaşayan ilişkilerde hepsi olmasada yaşanan mutlak şeyler. Kimisinde bunlar bile olmuyor Ailem istemiyor denip çıkılıyor işin içinden. Aile istemiyor ama benim için değerlisin ( Napıcaksın değeri ömrünün sonuna kadar saklaya bilecekmisin sevgin gibi ? )  diye söyler.

Hayar zor evet zor bu kadar bencilliğin içerisinde hayat gerçekden zor…